Dodaj nową odpowiedź

Ad 1 akapit: Wiele ciężko pracujących osób nie byłoby w stanie pokryć pełnego ubezpieczenia które zapewniałoby im opiekę szpitalną, refundację leków itd. Ja już pracowałem w tzw. szarej strefie i powiem ci choć nikt mi żadnych podatków z pensji nie zabierał, nie byłoby mnie stać na opłacenie pełnych kosztów leczenia, składki emerytalnej itd. To jest problem tego systemu. Bogaci (zwykle niezbyt ciężko pracujący ludzie), poradzą sobie, bo ich stać na wykupienie ubezpieczeń. Biedni i średniozamożni po prostu utoną w tym. Twoja wymarzona wolność wyboru byłaby możliwa jedynie w sytuacji kiedy zarobki byłyby względnie równe (albo nie byłoby czegoś takiego jak zarobek w ogóle) i każdy by sobie wybierał (na ile to jest możliwe, bo nie widzę możliwości istnienia 10 dużych specjalistycznych szpitali wojewódzkich - bo to nie jest możliwe w żadnym systemie), ale nie zagrażałoby to, że szpitale będą tylko dla bogatych.

Ad 2: ja rozumiem, że dla ciebie pomiędzy życiem, a telefonem nie ma różnicy. Ale dla mnie jest. To co powiesz na to, że w obecnym systemie nigdy prawdopodobnie nie będę miał własnego mieszkania (chyba że zadłużone w banku na 40 lat). Mój ojciec zaś - przeciętnie zarabiający robotnik - w latach 70 dostał mieszkanie po roku od ożenku. Nie znaczy to że wychwalam PRL, bo ja akurat uważam że był niewydolny, ale nie dlatego, że nie był kapitalistyczny, ale dlatego, że gospodarka nie była uspołeczniona, tylko poddana kontroli państwowych biurokratów, których nikt nie kontrolował z drugiej strony.

Kończąc: system który uniemożliwia realizację podstawowych potrzeb, jak: dach nad głową, jedzenie, ubranie i opiekę zdrowotną na pewnym poziomie, jest moim zdaniem do skasowania.