Dodaj nową odpowiedź

Też się zgadzam. Pierwszy maja to dziś smutne święto pokazujące nieefektywność starych, skostniałych form. Przypomina jakieś organizowane na małą skalę lewicowe tudzież anarchistyczne Boże Ciało. Bardzo dobrze powiedział Jarek Urbański:

współczesny ruch pracowniczy musi stworzyć swoje formy symbolicznej ekspresji. - racja, trzeba się w ogóle zastanowić, czy dziś pochód jako forma ekspresji nie może zostać zastąpiony czymś innym, pasującym do mentalności zrzeszeniowej współczesnego człowieka.

Jeżeli miałbym typować odpowiednią datę dla anarchistycznych, pro-pracowniczych coming outów, to może być faktycznie jakaś data związana z Ożarowem (np 19 luty - rozbicie strajku). A datą, w której można by było postulować szerzej idee anarchistyczne mógłby być 18 marca - data upadku Kronsztadu a zarazem data wybuchu Komuny Paryskiej (w której anarchiści, jak można gdzieniegdzie przeczytać, po raz pierwszy wystąpili pod czarną flagą).

No i ostatnia sprawa to fakt, że my anarchiści musimy w końcu postawić grubą krechę pomiędzy nami a lewicą, bo naprawdę nie sposób już niczego zapostulować razem - bo o ile teoretyczne cele ostateczne bywają zbieżne, to droga ich realizacji jest naprawdę skrajnie inna. Jak można w ogóle mówić o wspólnych celach, kiedy lewica jako lekarstwo na kapitalizm wytypowała potężne, biurokratyczne państwo, z potężnym opodatkowaniem i aparatem represji. Otwórzmy oczy, lewicowcy chcą w Polsce rządu na wzór Wenezueli...